/"Czas teraźniejszy i czas przeszły
/Są być może razem w czasie przyszłym,
/A czas przyszły zawiera się w czasie przeszłym.
/Jeśli wszystkie lata /są wiecznie obecne
/Czas jest bez zmian.
/Albo mówią, że koniec poprzedza początek.
/I koniec i początek były zawsze tam.
/Przed początkiem /i po.
/I wszystko jest zawsze... teraz."
Był to T.S Eliot, podchodził do ostatnich kwartetów Beethovena.
Dziś myślimy nad tym, co mógł mieć na myśli Eliot.
Zaczynamy od Opusu Beethovena 131, mówi się, że to jego ulubiony.
Posiada siedem części na raz gdzie są zwykle cztery.
/I to wszystko jest połączone. /Nie możecie zatrzymać się między częściami.
/Żadnego odpoczynku, strojenia.
Beethoven nalegał, by grali to jak attacca, bez przerw.
/Może próbował /zaznaczyć jakąś spójność, część jedności między...
/Przypadkowymi aktami życia?
Abo byciem głuchym, samotnym, i przeczuwaniem końca,
może czuł, że nie ma czasu, na pauzę, na złapanie oddechu.
Dla nas, to oznacza, że gra tyle czasu bez przerwy,
nasze instrumenty muszą na czas się roztroić,
każdy na swój sposób zupełnie inny.
To bałagan.
Co należy zrobić, zatrzymać się?
Czy walczyć, by nieustannie dostosowywać siebie aż do końca,
nawet jeśli jesteśmy roztrojeni?
Nie wiem.
Przekonajmy się.
To było szybkie.
Dobra, poczekaj.
Hongkong na drugiej i czwartej.
Szanghaj na 13.
Pozwól mi najpierw dwukrotnie sprawdzić każdy.
Toast, jeśli mogę.
Brakowało mi tej przerwy przed nowym sezonem.
Miniony rok był trudny, jak wiecie.
Miriam byłaby tutaj dziś z nami i świętowała...
Peter, ona jest zawsze tutaj.
Minie rok za trzy tygodnie.
Ale muzyka, kwartet, że jesteśmy razem, to pomogło mi przejść przez to,
i muszę podziękować i wznieść toast za nasze... wspólne 25 sezonów.
- Za Fugę. - Za Fugę.
Fugę.
Alexandra powiedziała, że twoje zajęcia są super.
Naprawdę? Kiedy z nią gadałeś?
Dziś po południu.
Jest bardzo dobra. Nowoczesna, szybka.
- Powinnaś być zadowolona. - To moja dziewczyna.
Naprawdę rzadko gra dla nas.
Miejmy nadzieję, że będzie to robić jak wróci od Curtisa.
Ale żeby grać pierwsze skrzypce...
potrzebuje zwłaszcza dokładnego treningu.
Zastanawiam się Danielu, czy zechcesz jej posłuchać.
Powiedzieć jej, co myślisz, zachęcić ją.
Posłucham jej. Jeśli chcecie.
Pewnie, byłoby świetnie.
- Zaczynamy? - Tak.
Może to czas, by zagrać cykl Beethovena... z pamięci.
- Zawsze podobał mi się ten pomysł. - Nadal uważam, że to sztuczka.
Myślę, że gra cyklu bez tych niekończących oznakowań
byłoby ekscytujące i warte ryzyka.
Ryzyka?
Ryzyka.
Mamy również zagrać w kasyno Robert?
Znaki te stanowią warstwy myśli.
Raczej zgadzam się z Danielem.
Remis jest dla konserwatystów, jak myślę.
Nasze wibrato nie pasuje.
Chyba jestem jeszcze na wakacjach.
- Od początku, jeszcze raz. - OK.
- Zacznijmy od Juliet. - Dobra.
- Sorka, nie jestem skoncentrowana. - To wiolonczela.
Przepraszam. Nie jestem sobą. Może za dzień lub dwa ręcę będą w normie.
- Ok. - Oczywiście.
Przełożyć?
- Przełożyć. - Następny wtorek.
Wszystko gra, Peter?
Jasne. Jest tylko... dziwnie.
Wyprostuj ręce tak.
OK. Teraz zamknij prawą pięść, i otwórz.
Lewa pięść. Otwórz.
Teraz zrób to szybko.
Otwórz, zamknij. Otwórz, zamknij.
Dobrze.
OK. Teraz, sstań.
Teraz dojdź do końca pokoju
do drzwi i z powrotem, naturalnie do mnie.
Dobrze.
Dobrze. Myślę, że powinniśmy zrobić badanie krwi
i zorganizować rezonans magnetyczny.
Spotkamy się za tydzień, gdy będziemy mieć wszystkie wyniki.
Rezonans? Jest cośm co powinienem wiedzieć?
Myślę, że powinniśmy przeprowadzić najpierw test.
Możesz mi powiedzieć, co myślisz, nawet jeśli nie jesteś pewna.
Nie ma sprawy. Znamy się bardzo długo.
No i co?
No, w oparciu o badania które właśnie zrobiłeś,
i objawach, które opisałeś,
Według mnie doświadczasz
wczesnych objawów choroby Parkinsona.
No, wiesz...
z tego, co mamy już teraz stwierdzasz to?
- Obawiam się, że tak. - Choroba Parkinsona?
Ale musimy zrobić badanie krwi i rezonans magnetyczny,
aby wykluczyć więcej negatywnych możliwości.
Obudź się.
Sprawię, że to będzie warte chwili.
Co jeśli mówiłem z bardzo złym francuskim akcentem?
Oui oui?
- Proszę, nie jestem... - Kochankiem?
Robert. Robert, proszę. Jestem bardzo...
Naprawdę nie jestem w nastroju.
OK. To adagio, prawda?
Wolniej, proszę.
Łuk wchodzi ciąg i wychodzi.
Musisz czuć opór, po zwolnieniu.
To staram się robić.
- Bez intencji. - Co znaczy, bez intencji?
Ta fuga jest olbrzymia... To emocjonalny wstrząs,
i nie słyszę go.
Dźwięk powinien być głęboki, zawsze. Jeszcze raz.
Wibrato. Od pierwszej nuty.
To modlitwa, Alexandra.
Możesz dać mi zagrać jeden takt?
Nie sądzę, że jesteś gotowa do tego utworu.
W klasie, wszyscy byli bardzo zadowoleni z mojego występu.
To fantastycznie.
Peter też.
Dlaczego otwiera się powolną fugą? Beethoven, mam na myśli.
Nie wiem.
Jeśli upierasz się, borykać przedwcześnie z 131,
przeczytaj najpierw chociaż jego biografię. Ok?
Spróbuj dostać się do jego umysłu.
Wiedziałaś, że jego ojciec obudził go w nocy...
by zagrał dla jego pijanych kumpli?
Wyobraź sobie znak, jaki pozostawia na tobie. Mogę?
Ja...
Pilar.
Cześć, Robert.
- Dawno się nie widzieliśmy. - Tak.
Co robiłaś?
Ćwiczę do mojego nowego show, pamiętasz? Zaczynamy w czwartek.
Musisz przyjść tym razem. Umieszczę twoje nazwisko na liście gości.
OK.
Spodobał mi się kwartet Bartok, który poleciłeś.
V? Wybuchowa.
Chwileczkę.
- Podobało ci się? - Tak.
Mogę zrobić choreografię do niej.
Następny krok to... Cykl Szostakowicza.
- Jesteś na to gotowa? - Tak.
Wszystko jest tutaj.
Słuchaj jej podczas biegu.
Jak grasz w to?
Drugie skrzypce. Zawsze, to ja.
Zawsze?
Tak. Beze mnie byliby samotnym, sfrustrowanym trio.
Poważnie, drugie i pierwsze skrzypce nie są hierarchiczne,
tylko grają różne role.
Różne, jak?
Czasami mam melodię, czasami bas.
Łączę pierwsze skrzypce, które mają tendencję bycia częścią solisty,
z altówką i skrzypcami,
które płyną... tuż pod powierzchnią.
W prostych słowach, organizuje wszystko na raz. To moja praca.
Brzmi ważnie, ale...
Nie masz chęci zagrać solówki raz na jakiś czas?
Tak. Naturalnie.
Więc? Dlaczego nie zrobisz czegoś z tym?
Chciałem coś zrobić, ale w zeszłym roku...
To nie był odpowiedni czas, więc...
Znam to uczucie.
Moja mama mówi, "To nigdy nie jest dobry czas,
a więc zawsze jest właściwy czas ", Robert.
- Twoja matka. - Niech Bóg błogosławi ją.
Biegnijmy.
Rozmawiałem z dr. Nadir. Ta trudność, którą miałem...
jak mówi, wczesne etapy Parkinsona, może.
Parkinson?
Tak, mojemu mózgowi brakuje czegoś.
Dopaminy. Reguluje przepływ.
To boli?
W ogóle, a nawet lepiej, bo są leki.
Zastępują dopaminę.
To nie wyleczy, ale może spowolnić postęp.
To zachęcające.
Jednakże, nie przewiduje się, bym dalej grał.
Co jeśli leki zadziałają?
Trzeba patrzeć realistycznie.
Radzić sobie z tym. Nazywać po imieniu.
Lekarz mówi, że może wytrzymam sezon, może dwa.
Ale postanowiłem...
że najlepsze dla kwartetu to planować,
myśleć co będzie dalej.
Myślę, że Nina Lee powinna zastąpić mnie.
Jest wspaniałą wiolonczelistką, wszyscy ją lubimy.
Jest właściwa. Wszyscy się zgadzają? Daniel?
Nina... nadal gra u Gedeona, nie?
Nie, nie zgadzam się. Nie powinniśmy mówić o tym teraz.
- To nie czas jest. - Zgadzam się.
Jeśli ten lek zadziała
i będę mógł grać dobrze do tego czasu,
chciałbym, by w tym sezonie pierwszy koncert był moim pożegnaniem.
Tylko...
Jeśli skończymy na na gadaniu o nowym wiolonczeliście,
jeśli to zdecydujemy...
Myślę, że to będzie jak początek.
Będziemy mieć nowe brzmienie.
Jeśli tak się stanie,
Nie chcę grać już wyłącznie drugich skrzypiec.
Dobrze. Więc pytam co dokładnie masz na myśli?
Ty i ja wymieniamy się między dwoma krzesłami.
Nie musimy się nawet dzielić początkowo,
ale w końcu przy każdym kawałku, możemy zdecydować...
który gra pierwsze skrzypce i kto będzie grał drugie.
Rany, nie mogę uwierzyć, że to się dzieje.
Co za straszny pomysł, Robert.
Okropny pomysł.
- To nie jest straszny pomysł. - Tak, jest.
I wiesz co? Czas... nie może być już gorzej.
Pieter mówi, że jesteś gotowa na nowe skrzypce.
Naprawdę?
Zacznij szukać jakiś.
Twoja mama i ja sprawdzimy to dla ciebie.
Peter jest niesamowity.
Wiesz, że odwołał jutrzejsze lekcje?
Wiesz co u niego?
Ogólnie, stoi zaskakująco dobrze.
Martwię się o twoją matkę.
To tak, jakby ona miała Parkinson'a.
Nie bądź dla niej taki surowa.
Jest zdenerwowana. Dlaczego nie dasz jej spokoju?
Nieważne.
Jak Pan Doskonałość radzi sobie z sytuacją?
Pomaga Peterowi szukać nowego wiolonczelisty.
Nie ma serca.
Ma go dużo. Tylko trzyma go dla skrzypiec.
Nie sądzę, że będę nadal brała lekcje u niego.
Dlaczego nie?
Bo wysłał mnie domu po dziesięciu minutach
aby przeczytać biografię Beethovena,
więc mogłam połączyć jego niedolę, zanim odważyłam się spróbować Opusu 131.
Może mieć rację.
Czy Peter kiedykolwiek powiedział ci o ostatniej muzycznej prośbie Schubert'a?
Tak, chciał tylko usłyszeć Opus 131 Beethovena,
i zagrali to dla niego, pięć dni przed śmiercią.
Racja. Posłuchaj, co ja robię.
Przed zagraniem, wyobrażam sobie nasz kwartet,
wokół łoża śmierci Schuberta,
przygotowujący się do zagrania ostatniej muzyki, którą usłyszy na ziemi.
Bow Bridge.
Nie sądzę, że byłem tu za pierwszym razem jak przyjechałem do tego kraju.
Od czasu lat Juilliarda.
Juilliarda.
Pamiętasz dlaczego wybraliśmy to jako nasze miejsce spotkań?
- Nie - Darwin.
Darwin.
Byłeś taki zafascynowany nim. Wszystko było doborem naturalnym.
Tak.
W tym zakresie, rzeczy nie zmieniły się znacznie.
- Naprawdę? - Tak.
Staruszek jest chory staruszek wypada.
Jakieś wieści o lekach?
To nie ma większego wpływu, ale jest jeszcze wcześnie.
Mam nadzieję, że będą wystarczająco szybko.
Jeśli będzie czuć się na tyle dobrze, by zagrać na koncercie,
to powinien móc zakończyć resztę sezonu z nami.
Dlaczego nie uszanujesz jego woli, Jules?
Bo nie wierzę, że tego pragnie.
Obecnie jest przytłoczony.
Pomyśl, jakie wstrząsające to było dla niego.
Najpierw Miriam, a teraz to.
Musimy dać mu czas na dostosowanie się.
Co mamy zrobić z Robertem?
Co masz na myśli?
Zamiana miejsc?
Powinieneś porozmawiać z nim o tym.
Wątpię, że rozmowa z nim pomoże.
To całkowicie zmieni nasze brzmienie, Jules, zrozum.
To się stanie, jeśli zamienimy Petera na innego wiolonczelistę.
Nie, jeśli to Nina.
Zastąpywała Petera bardzo dobrze w zeszłym roku. Jest bardzo kompatybilna.
Czy mogłabyś z nim porozmawiać?
W każdym razie, jeśli Peter odejdzie, to ja też.
Dobrze.
Porozmawiam z Piotrem, ty porozmawiasz z Robertem.
Wiesz, że nie spodziewałem się, że poczuję to,
ale ostatecznie lubię nasz wiek.
Uwielbiam to, że nie muszę niczego udowadniać nikomu.
Fajnie jest iść na scenę, usiąść i grać.
Wiesz, w Monachium, po naszym koncercie
publiczność klaskała i Nina szepnęła do mnie: "To była zabawa!"
Wyobrażasz sobie, Nina? "To była zabawa!"
Nauczułem ją bardzo dobrze, i jestem niezmiernie wdzięczny tobie.
Gideon, muszę poprosić o dużą, poważną rzecz.
Cóż, dla ciebie wszystko.
Postanowiłem przestać grać,
i wybrałem, by na Fudze zastąpić mnie na Ninę.
- Ninę? Z mojego tria? - Twoja Nina.
Tylko ona może to zrobić.
Zna nasz repertuar,
kwartet ją lubi, osobiście, twórczo.
Potrzebujemy jej.
Jeśli zgodzi się, oczywiście.
Peter, to byłby duży błąd.
Nie idź na emeryturę!
Obiecuję ci, złapiesz drugi oddech,
i może to być najładniejsza część całego twojego życia.
Z pewnością nie możesz poprosić mnie, bym zrezygnował z Niny.
Stała się integralną częścią trio. Nigdy nie mogłem zastąpić jej.
Gideon, to nie ma porównania. Łatwiej jest wymienić na trio fortepianowe.
Są wiolonczeliści, którzy mogliby zająć jej miejsce, mogę pomóc w poszukiwaniach.
W moim przekonaniu, Fuga bez Niny nie przetrwa.
To bardzo poważne.
Rozumiem, co mówisz, ale nie mogę.
Nie mogę zrezygnować z niej.
Zacznę mówić o niektórych ogólnych zasadach...
związanej z Parkinson'onem.
Jedną z nich jest to, że wszystko staje się mniejsze.
Nasza postawa staje się mniejsza, nasz krok staje się mniejszy,
nasz głos staje się mniejszy, nawet nasze pismo.
Wszystkie umowy maleją.
Dlatego musicie rozszerzyć te granice.
Potrzebujemy wielkich kroków, by przejąć kontrolę nad chorobą,
inaczej przejmie ona kontolę nad nami.
A do tego, stosujemy świadomego ruchu.
Więc zacznijmy od rozciągania rąk na zewnątrz
i do góry i do dołu,
i do góry.
Do przodu i na boki..
W górę i w dół. Ladnie.
Przód i na boki.
W górę i w dół.
Nieźle.
Mój ojciec, dał mi napiwek.
Brzmi jak dobry.
Bo był. Powinieneś wziąć napiwek od niego sam.
Tak? To znaczy?
Mógłby nauczyć się być trochę mniej...
analny.
A to zabawne.
OK... Szczerze mówiąc, nie sądzę, że potrzebujesz dalej mojej pomocy.
I nie martw się, zadzwonię do Petera, by mu coś powiedzieć.
Przestań, Daniel, żartowałam. Nie miałam tego na myśli.
Oczywiście, że tak. Oceniając wielkość twojej władzy, to nic.
Wielkość władzy? Możesz oświecić mnie trochę?
Zasadniczo, to bardziej rozpaczliwa potrzeba uwagi.
Proponuję skupić się na muzyce.
Skupić się na muzyce?
To wszystko?
Tak, pewnie zrozumiałaś, ile ciężkiej pracy trzeba,
by zostać przyzwoitym skrzypkiem, nie mówiąc już o dobrym,
i nie jesteś pewna już czy to warte zachodu,
czy jesteś wystarczająco utalentowana, czy możesz poradzić sobie ze stresem.
Tylko ty i skrzypce w małym studio...
czynicie najbardziej malutkie postępy każdego dnia... twojego życia.
Dlatego właśnie utworzono twój kwartet.
Myślałaś, że złagodzi wszystkie twoje problemy.
Odkryłaś, że to jeszcze więcej pracy, a teraz utknęłaś z trzema innymi.
Całkowicie zależna od sposobu ich grania, ich smaku.
Ciągle analizują twój talent. Słyszą każdą wadę.
I to boli bardzo twoje małe ego.
Czyż nie?
Jesteś wyjątkowa, Alex.
No tak.
Nie zmarnuj tego.
Do zobaczenia za tydzień.
/Byłem nieugięty, by utworzyć kwartet,
/ale on pragnął, jak wszyscy, /zostać solistą.
/Jak niewiele wiedzą, /lub nawet podejrzewają.
Więc w ostatnim dniu semestru,
/Daniel przychodzi do mnie /i mówi:
/"Profesorze, /zdecydowałem się stworzyć kwartet
/i chcę, byś został wiolonczelistą."
Myślę: "Zwariował? Jestem 30 lat starszy."
/I wyjaśniłem, /że po rozwiązaniu Hudson,
/gdzie grałem z matką Juliette, /nie chciałem wystepować już.
Daniel nalegał i moja żona powiedziała, "Zrób to!"
Więc powiedziałem: OK, pod warunkiem, że Julie będzie grała altówce.
/To byłby już /mój pierwszy wybór.
/Ale bardzo dziwny, fatalny aspekt /to, jak znaleźliśmy Roberta.
/Powiedz im.
/Opuszczałem /Juilliard na dzień,
/i Daniel podniósł głowę /z pokoju i mówi:
/"Robert...
/chciałbyś zagrać... /część z nami,
/by zakończyć noc?"
/Nawet nie myślałem o tym.
Byłem studentem pierwszego roku wtedy,
i miałem przenieśc się do NEC by studiować nowoczesny skład z Lampl.
/I wiecie, drugie skrzypce, /grane z kwartetem....
/Nie byłem pewien, czy jestem gotowy /do tego zobowiązania.
Zresztą, od pierwszej nuty...
zrozumiałem.
Pojąłem tę......
/dynamikę kwartetu /i jakie było wyjątkowe...
/bycie częścią zespołu.
/I że bycie częścią zespołu /oznacza że wszyscy są jednym.
I aż do tego momentu nie sądzę, że to zrozumiałem.
Myślałem, że jestem jeden, wiecie?
Ale to było bardziej wyjątkowe, bycie częścią.
I była tam, ta niezwykle piękna kobieta
naprzeciwko mnie, grająca na altówce,
/jakby jej życie zależało od niej.
/Była wspaniała.
/"Fatalna". Nie wiem.
Robert.
Naprawdę chciałabym, abyś odpuścił ten pomysł z miejscami.
Dlaczego?
Dlatego, że zagrozi to kwartetowi.
Dlaczego za każdym razem...
Daniel nigdy nie zgodzi się towarzyszyć tobie.
Nie widzę naszych ról jako dodatek.
Nie, oczywiście, że nie. Oczywiście.
Ale dlaczego teraz robisz z tego problem?
Nigdy nie chciałem być drugimi skrzypcami.
I nigdy nie naciskałem, bo... byliśmy świetni.
Podobało mi się to... dla harmonii.
Wiem, doceniam to.
Wiesz, kiedy Peter powiedział że może odejść...
Ale co, jeśli zostanie?
Chcę nadal zastępcę.
Pamiętasz, kiedy zaczynaliśmy,
że każda próba była... odkryciem?
Czekaliśmy na to.
Argumentowaliśmy, by argumentować over a hairpin.
Chceliśmy skoczyć sobie do gardeł.
"Myślę, że to na górze." "Na dole."
- "Myślę, że to na górze." Wiem, to było straszne.
- Brakuje mi tego. - Tak.
Tęsknię za eksytacją.
Brakuje mi tego. Nie mogę tego opisać.
Daniel...
Daniel uważa, że twoje kwalifikacje nie najlepiej nadają się na pierwsze skrzypce.
Co?
Po prostu nie myśli, że byłbyś dobry na pierwsze skrzypce.
- Dlaczego nie wspierasz mnie? - Wspieram.
Dlaczego stoisz za nim, a nie za mną?
Nieprawda.
Zawsze godziliśmy się być bezstronni
w tych konkretnych sprawach, wiesz to.
Jasne.
Zupełnie bezstronna.
Myślisz, że nie będę taki dobry jak Daniel?
- Przestań. Myślę, że ty... - Bezstronna. Bezstronna.
Myślę, że jesteś niesamowitym skrzypkiem. Myślę, że jesteś... świetny.
Pierwsze, druge... to bez znaczenia dla mnie.
- Dla mnie ma znaczenie. - Ale tu nie chodzi o ciebie, ani mnie.
- Tu chodzi o mnie. - Nie, tu chodzi o kwartet.
I myślę, że jesteś...
najlepszym drugim skrzypkiem tam.
- Nie ma nikogo lepszego. - Wow.
Wow.
- Możesz zatrzymać taksówkę? - Proszę, Robert. Nie.
- Wszyscy doceniamy twój wkład. - O Boże.
- Robert... - Tutaj.
Kiedy ty i Daniel gadaliście?
Chciał się spotkać, omówić jak możemy zostać razem, Rob...
Spotkałem się z Gideonem...
i... odmówił.
Zaoferowałeś mu pomoc w znalezieniu wiolonczelisty?
Za bardzo lubi pracować z Niną.
No oczywiście.
Miał sześciu innych, z którymi lubił bardzo pracować przed Niną.
Ponad 40 lat.
Nie martw się. Porozmawiam jutro z Niną.
Jeszcze nie, czekaj. Zobaczmy, co się stanie.
Może powinieneś rozważyć swoją emeryturę, Peter.
Jeśli możesz grać dobrze jeszcze, to wszyscy jesteśmy przekonani do tego,
chciałbym, żebyś nadal grał z nami tyle, ile możesz.
Co się stało z "bez kompromisów" "Jakość przede wszystkim"?
Znajdź nowego wiolonczelistę i przesuń fugę gdzie indziej.
Teraz, jeśli nie masz nic przeciwko chcę odpocząć.
Praktyka, praktyka. Przygotuj się do tego, co robimy najlepiej.
Zbliża się nasze show.
Nina, on ma Parkinsona.
Tak.
Pewnie nie chciał, by Gideon wiedział.
Nie dobrze.
Cześć.
- Cześć. - Cześć.
Zrobiłam twoje ulubione śniadanie.
Jesteś głodny? Powinieneś być.
Przepraszam za wczoraj. Myliłam się. Przepraszam.
- Jest w porządku. - I naprawdę śmierdzę.
Nic nie szkodzi.
Chcę tylko iść do łazienki i wziąć prysznic. Tylko sekunda.
OK. Zaraz wracam.
- Gdzie twoje skrzypce? - Co?
Potrzebuję kalafonii. Nie mogę znaleźć.
Nie jest na kanapie?
Nie, nie ma. Ani w sypialni.
Kurwa!
Kurwa, zostawiłem w barze.
Naprawdę? W jakim? Zadzwonię.
Pójdę po niego, chwila, daj mi wyjść. Pójdę. Kurwa!
- Cześć. - Cześć.
Dziękuję.
- Wyglądasz na zmęczonego. - Tak.
Udało ci się wyspać?
Tylko kilka godzin.
Ja nawet minuty.
Siedziałam w łóżku i myślałam o nas do świtu.
Nie możemy tego zrobić.
Nie możemy...
Co zaszło między nami ostatniej nocy jest rzadkością, Robert, wiesz?
I nie zaprzeczaj tym uczuciom.
Musisz żyć, musisz po prostu poczuć je.
Wiem. I naprawdę nie mogę.
Cześć, Jules.
To Pilar.
My...
Pamiętasz, jak mówiłem ci o niej? Biegamy razem w parku.
Jest fanką Fugi.
Właśnie miałam iść.
Proszę, możesz wziącć moje krzesło.
Wydaje się miła.
Tak, jest miła.
Cały ten problem z krzesłami...
zaszedł za daleko, nie sądzisz?
- To znaczy, mój Boże... - Kurwa. Świetnie.
Przepraszam.
To była jednorazowa sprawa.
- Właśnie skończyłem z tym. Koniec. - Naprawdę? Zjebałeś mnie wczoraj.
Byłeś wściekły na mnie wczoraj
za rozmowę z Danielem, aby zabezpieczyć przyszłość...
Zabolało mnie, co powiedziałaś wczoraj.
- ...Przyszłość kwartetu! - Powiedziałaś, że nie jestem dość dobry!
W ten sposób zdecydowałeś się komunikować ze mną, rżnąc inną kobietę?
Nie jestem dość dobry?
I nie obchodzą mnie pierwsze skrzypce...
Mówimy o moim życiu!
- ...To wszystko twoje ego. Bzdury! - I skrzypce, to wszystko!
Nie obchodzi mnie to!
Kocham cię.
Kocham cię najbardziej na świecie.
Musisz to wiedziec.
Zrobiłem głupi błąd. Jezu, namieszałem.
Proszę o wybaczenie.
Będę późno. Twoje rzeczy mają zniknąć do północy.
- Nie... - Jules...
Zabieraj swoje rzeczy z domu.
/Tu Daniel. /Zostaw wiadomość.
/Daniel, mam wieści. Bardzo dobre.
/Gideon dzwonił. /Zmienił zdanie.
Rozmawiałem z Niną. Jest gotowa.
Zadzwonię później. Papa.
Dobre wieści. Nina dołączy do nas.
Peter...
Co się stało? Jesteś zdenerwowana czymś?
Nie mogę sobie wyobrazić...
Nie wyobrażam sobie gry w kwartecie, bez ciebie, Peter.
Wiesz, podróże bez ciebie, gra bez ciebie obok mnie.
Nie jestem pewna, czy dam radę.
Nie sądzę, czy chcę.
Proszę, nie mów tak.
Kiedy twoja matka zmarła, popełniłem duży błąd...
pozwoliłem, by kwartet się rozpadł.
Powinienem był walczyć, znaleźć nowego altowiolistę,
trzymać się razem pomimo smutku.
A nie zachowywać się jak słaby przestraszony i leniwy.
Nie popełnij tego błędu.
Bądź odważna. Dostałem drugą szansę.
Nie każdy ją ma.
/Dziękuję za zaproszenie /na tę przejażdżkę.
/Podoba mi się tutaj.
Powiem ci, co czyni fugę takim świetnym kwartetem.
OK.
Po pierwsze, mają cię.
A ty hipnotyzujesz publiczność z nieubłaganą precyzją.
Śledzą cię jak kobra za zaklinaczem węży.
Potem...masz mojego ojca.
A on dodaje kolor, charakter i rytm.
A on wzmacnia cię, podnosi,
ale nigdy nie przyćmi ciebie.
Jest wiele kwartetów z utalentowanymi pierwszymi skrzypcami.
To drugi skrzypek,
jakość drugiego skrzypka, sprawia, że kwartet się wyróżnia.
A twój ojciec jest super.
Potem jest moja matka.
Dodaje głębi dźwięku, której żaden z was nie może wywołać.
Ona sprawia, że chcesz płakać nie wiedząc dokładnie dlaczego.
Czy to głos zranionej duszy?
Umiejętności przetrwania musiała rozwijać
przygotowując się do dokładnego służenia trzem mistrzom jednocześnie.
Tego, którego kocha,
Tego, który jest jej partnerem,
i tego, którego pragnie.
To było wieki temu, Alex. Zanim twoi rodzice byli razem.
Tak. Jasne, jasne.
Aby zamknąć idealny kwadrat, masz wielkodusznego człowieka z wiolonczelą.
Po zablokowaniu bram, uczucia są mile widziane.
Wszyscy możemy siedzieć gotowi dać się ponieść.
To idealny kwartet.
Brawo.
Hej, co teraz zrobisz z emeryturą Petera,
i wszystkim, co się dzieje z mamą i tatą?
Co się dzieje z mamą i tatą?
Robert?
- Cześć. - Cześć.
Przyniosłam Gagliano dla ciebie.
Wspaniale.
No to spróbuj. Mamy trochę czasu, zanim licytacja się zacznie.
- OK. Dziękuję. - Tak.
- Cześć, Jules. - Przepraszam za spóźnienie. Hej. Juliette.
- Cześć. Brenda Franklin. - Miło cię poznać.
- Podobnie. - Dziękuję.
- Wracam wkrótce. - OK.
Dziękuję.
Doskonałe wyczucie czasu.
- Chcesz spróbować? - Nie, ty próbuj.
Niższy rejestr ma ładną głębokość, zmiesza....
- Ciepły ton, elastyczny. - ...Bardzo ładnie z altówką. Tak.
- Zwoje. - Rozumiem, czemu Alexandra chce go.
Piękny. Pokaż.
Jest w idealnym stanie.
- Na pewno nie chcesz? - Nie, dziękuję.
- Tak, trzeba policytować. - Zdecydowanie.
Możemy teraz porozmawiać?
Jesteśmy tu, by kupić skrzypce, Robert.
Możemy to przedyskutować?
Omówiliśmy to.
Jeszcze nie omówiliśmy tego.
Myślę, że to problem.
Dzieliliśmy życie przez prawie 25 lat.
Myślę, że to zasługuje na dalszą dyskusję.
Życie i granie razem...
Wiedzieliśmy oboje że nie będzie to łatwe.
To było ekscytujące, ale mieliśmy swoje wzloty i upadki.
Ale w ogóle, myślę, że... że nasze małżeństwo jest udane.
Więc nie mogę uwierzyć, że jedna bardzo smutna noc zrujnuje to wszystko...
Kochałem cię szalenie od chwili spotkania,
zawsze jednak obawiałem się, że w głębi duszy czułaś się do tego zmuszona.
Że nie wyszłabyś za mnie, jeśli nie zaszłabyś w ciążę.
Dlaczego na tak wiele sposobów nie było cię tak naprawdę.
Nie do końca.
Nauczyłem się żyć z tym, czekając dnia
że będziesz chciała wreszcie zbliżyć się do mnie.
Porzuciłem swoje marzenia o komponowaniu i graniu innych rodzajów muzyki.
I zrobiłem to z radością, bez zastrzeżeń, dla nas.
By być razem.
Grać.
Aby mieć dziecko.
Naprawdę mnie kochasz?
A może jestem po prostu wygodny?
Dobrym ojcem. Dobrym mężem. Dobrymi drugimi skrzypcami.
- Czy nie są wspaniałe? - Tak, są... wspaniałe.
Będziemy licytować.
- Dobrze. Powodzenia. - Dziękuję.
- Będziemy zaczynać. - OK.
To bardzo dobre, kolego.
Nie jest źle.
Co sądzisz o tym?
Właściwie nie obcięli tego koniowi.
On importuje to z całego świata.
- To z Syberii, prawda? - To prawda.
Zbieramy najlepsze próbki, które mamy,
a to z czego nie skorzystasz, możesz po prostu odesłać do mnie.
Dzięki, Jack.
"To z Syberii". Co? Co to znaczy?
Nie możesz użyć każdego włosa na smyczek.
Najmniejsze różnice w strukturze włosów zmieniają barwę
dźwięku instrumentu.
Co?
Masz obsesję.
No chyba.
Jest ci zimno?
Czemu nie dążyłeś do kariery solowej?
Nigdy nie zamieniłbym się z nimi.
Jako solista, ćwiczysz z orkiestrą trzy, może cztery razy,
i grasz utwór jeden lub dwa razy.
I to wszystko. Następne miasto następny dyrygent, następna orkiestra.
Świętowaliśmy 3.000 koncertów razem w zeszłym sezonie.
Co sprawia, że czuję się trochę staro, ale...
To jedyny sposób na znalezienie sensownych interpretacji.
Najwięksi kompozytorzy gdy chcieli wyrazić
ich najbardziej szczere myśli, uczucia...
głęboko kopali w duszy,
zawsze ta forma, zawsze, zawsze kwartet.
Gdyby byli na tyle odważni, Alex...
Co robisz?
Pójdę po próbki.
Naprawdę piękne Gagliano z płytą ciętą w tyle.
- 14,000 dolarów na telefonie. - Podnieś rękę.
- 14.000 dolarów... - Jak daleko jesteśmy skłonni się posunąć?
Piętnaście.
- Piętnaście tysięcy na przejściu. - Podnieś rękę.
Piętnaście tysięcy dolarów teraz. Szesnaście tysięcy.
Dziękujemy, po prawej. Pani z uroczym kapeluszem.
16.000, po mojej prawej.
$16,000. Aktualna oferta 16.
Podnieś rękę.
Jules, nie chciałem cię zdenerwować.
- Gagliano... - 20!
- 20.000 dolarów na przejściu. - Jeśli przesadzam, powiedz.
21.000 dolarów z tyłu. Pani z tyłu.
- $21,000, $21,000. - Dwadzieścia pięć!
Dwadzieścia pięć tys, $25,000 teraz na przejściu.
Dwadzieścia pięć tysięcy. Dwadzieścia sześć? Zatrzymaliśmy się w 25?
At $25,000, teraz licytuje na 25.
25.000 dolarów; ostatnie ostrzeżenie. Sprzedano za 25.000 dolarów.
Gratulacje, właśnie kupił pan doskonałe skrzypce od prawdziwego muzyka.
Jules!
Jules, czekaj!
Mógłbyś poczekać chwilę?
- Czekaj. - Dziękuję.
O co chodzi... Robert?
Co chcesz bym powiedziała?
To że zawsze cię kochałam,
ale nie jestem w stanie pokazać, jakbyś chciał?
Nie wiem.
I nie wiem, czy cię kocham, I nie wiem, czy nie.
Nie wiem, co czuję. Nie wiem.
Musisz zostawić mnie w spokoju.
Kto to?
- Daniel. - Cześć.
Wejdź
Co ty sobie myślisz, Robercie?
Narażasz małżeństwo, nasz kwartet, za co, za seks?
A ty?
Ze mną?
Zakradasz się z Juliette za moimi plecami.
Próbując zmanipulować moją żonę przeciwko mnie.
Nie bądź śmieszny. proszę, nikt nie próbuje tobą manipulować.
Po prostu posunąłeś się za daleko.
Ktoś musiał przywrócić ci zmysły, to wszystko.
Właściwie moje zmysły wracają do mnie
Po raz pierwszy od bardzo długiego czasu.
Naprawdę?
Zostać gdzieś gdzie mnie nie szanują?
To już koniec.
Jesteś wspaniałym skrzypkiem.
Uwielbiam grać z tobą, naprawdę.
Nie możesz prowadzić kwartetu.
- Nie jesteś na tyle zdyscyplinowany... - Myślisz, że jesteś lepszy...
- ...nie zmotywowany. - ...ode mnie.
Po prostu nie masz tego w sobie i to bez znaczenia.
Myślisz, że jesteś lepszy ode mnie.
Kiedy to powiedziałem?
Mylisz się.
Obsesyjne ćwiczenie nie czyni, że grasz świetnie.
To faktycznie niszczy życie.
To sztywne i... i monotonne,
i samolubne i bezpieczne.
Mój Boże, Robert, przestaniesz być taki dziecinny?
Proszę. Wiem, że to trudny czas...
Cały zespół idzie drogą, jaką prowadzisz nas.
Tak. Rozumiem.
Sposób, w jaki grasz to sposób w jaki kwartet gra,
i to samo w kółko i w kółko!
Mam 40 lat. Gramy od wczesnej 20-stki.
To tu poprowadziłeś ten zespół.
Ale jeśli będziemy iść razem, mamy Nenę na pokładzie...
Tutaj poprowadziłeś ten zespół!
Tutaj pozwoliliśmy ci prowadzić ten zespół!
Pozwoliłem ci na to!
Nie jesteś nawet w stanie grać Beethovena bez notatek.
- Uwolnij swoją pasję, stary. - Uwolnić pasję?
Uwolnij swoją pasją! Czego się boisz?
Masz nas trzech, byśmy kryli ci tyłek.
Uwolnij swoją pasję.
"Ludzie czekają, aż starsi umrą
Tak naprawdę nie opłakiwują starców.
Starzy ludzie są inni.
Ludzie patrzą na nich oczami, zastanawiającymi się kiedy...
Ludzie patrzą obojętnie,
Ale starzy ludzie wiedzą kiedy starszy umiera."
Chodź na górę.
Mamo.
Cholera.
Co?
- To mama. - Co?
- To... nie jest śmieszne, Alex. - Ja nie żartuję.
- To nie jest śmieszne. - Powiedziała, że przyjdzie.
- Twoja mama? - Tak.
Mój Boże. Musisz się ubrać.
- Halo? - Cześć, to ja.
Wezmę moje rzeczy, do zobaczenia na dole.
Chciałabym wpaść i zobaczyć mieszkanie.
Umierę za kawę. Nie mam tu żadnej.
Pójdziemy zaraz, Alex.
OK, chodź.
Nie, idzie na górę po schodach.
Daniel, będziesz musiał wyjść przez okno.
Daniel, naprawdę mi przykro, ale to jedyna opcja.
Tak mi przykro.
Cholera, cholera. Idź, idź, idź...
Alexandra.
- Cześć, przepraszam. Drzwi...
Jak się masz?
- Dobrze. - Wyglądasz wspaniale.
- Ładnie. - Tak?
- Przyniosłam ci prezent... - Dziękuję.
- Madeleines. - Otworzę zaraz.
Więc jak podoba ci się życie tutaj?
- Jest doskonałe. - Tak?
Tak, jestem bardzo szczęśliwa.
Ładnie. Przypomina mi Soho 20 lat temu.
Widziałam tatę w niedzielę na obiedzie.
Więc przypuszczam, że powiedział ci, co dzieje się między nami.
Jest bardzo nieszczęśliwy.
Nie wiem, dlaczego torturujesz go.
Powiedział, że go torturuje?
Nie, tato nigdy nie powiedziałby złego słowa o tobie.
Co twój ojciec zrobił, jest całkowicie nie do przyjęcia dla mnie,
Alexandra, i złe.
Jeśli traktujesz go jak wycieraczkę,
to zacznie się zastanawiać, co jest za drzwiami.
Wycieraczkę? Nie masz pojęcia o naszym związku, Alexandra.
- Wiem, co widzę. - Powiem ci, co widzę.
Daniela samochód... na ulicy.
Co robił w twoim mieszkaniu?
Uczy mnie.
Skrzypce, mam nadzieję, bo twoje łożko jest w złym stanie.
Nie będę kłamać.
Dobrze.
Daniel i ja się kochamy.
Nie. To niedorzeczne.
Jesteś zazdrosna.
Dlaczego jesteś taka na mnie zła?
Co zrobiłam ci, że tak do mnie mówisz?
Rozpieszczaliśmy cię za mocno, czy tak?
Myślisz, że dobrze się bawiłam?
Uważasz, że było zabawnie dorastać z dwoma podróżującymi grajkami kwartetu,
których nie było siedem miesięcy w roku,
i że zawsze zajmowałam tylnie siedzenie i zawsze przy skrzypcach.
Zawsze, czy to zabawne? Wydaje ci się to zabawne?
Zawsze byłaś naszym priorytetem.
To bzdura! To bzdura, To tylko słowa. To nic.
Gdyby to była prawda, skończyłabyś z tournee.
- Nie mogliśmy... - Moogłabyś poświęcić więcej uwagi
na to, co się ze mną dzieje.
Nie zawsze szukać doskonałego cholernego układu palców na kwartet Haydna.
Robiłam co mogłam. Próbowałam być dobrą matką dla ciebie.
Chciałam być idealna, ale to jest życie muzyka.
Mamy próby, ćwiczenia i koncerty.
Niestety, to samo odnosi się ciebie. Zobaczysz.
Nie, nie zobaczę.
Bo nigdy nie wychowywam tak dziecka.
Przepraszam.
Gdybym była tobą, gdybym była w takiej sytuacji...
Zrobiłabym aborcję.
Jak możesz być tak okrutna?
Zaryzykowałam wszystko, by cię mieć.
Rozumiesz?
Masz pojęcie, jakie to uczucie?
- Tak. Tak. - Nie
Wiem... Wiem jak to jest dorastać bez pieprzonej matki!
Mój Boże.
To pieprzone szesnastolatki, Steve, przestań doić je.
Chłopaki, nie zgadzam się, ale róbcie to ładnie, i proszę...
starajcie się nie dać się zwieść w błąd.
Kiedy byłem w waszym wieku, poznałem wspaniałego Pablo Casalsa.
Byłem tak onieśmielony. Ledwo mogłem mówić.
Musiał wyczuć to, bo...
zamiast rozmawiać, poprosił, bym zagrał.
Poprosił o preludium z IV suity Bacha.
Skupiłem się, wzięłem głęboki oddech, zacząłem, nuty popłynęły,
muzyka jest w powietrzu, i to była najgorsza muzyka jaką grałem.
Grałem okropnie,że w połowie musiałem się zatrzymać.
"Dobrze," powiedział, "Dobra robota."
Potem poprosił, bym zagrał Allemande. "Druga szansa", myślę sobie.
Nigdy nie grałem gorzej.
"Cudownie. Wspaniale", pochwalił mnie.
I kiedy wyszłem tej nocy, czułem się okropnie co do występu,
ale to, co naprawdę mi przeszkadzało, to nie gra, ale Casals.
Nieszczerość.
Lata później spotkałem go w Paryżu...
i wtedy byłem profesjonalny, graliśmy razem.
Zostaliśmy znajomymi i pewnej nocy, po wypiciu szklanki wina...
Wyznałem mu, co myślę o tych pierdołach, które powiedział mi wtedy.
I rozgniewał się. Jego zachowanie się zmieniło, chwycił wiolonczelę,
"Słuchaj," powiedział. I zagrał tę frazę.
"Czy nie grałeś tego? Palcowanie.
Grałeś. To było dla mnie nowe. To było dobre.
"I tu, czy nie atakowałeś tego urywka smyczkiem do góry właśnie tak?"
Casals podkreślił dobre rzeczy, rzeczy, które mu się podobały.
Zachęcił. I do końca zostawił to dla kretynów,
czy cokolwiek to jest po hiszpańsku kto osądza liczenie błędów.
"Mogę być wdzięczny, więc ty też musisz być ", powiedział,
"dla nawet jednej pojedynczej frazy, jeden transcendentny moment."
- Wow. - Tak, wow. Pablo Casals. Mistrz.
Jeszcze raz, z uczuciem proszę. Uczucie!
/Halo, dodzwoniłeś się do /Roberta i Juliette.
/Żaden z nas nie może /teraz odebrać,
/więc proszę zostaw wiadomość /po sygnale. Dziękuję.
/Jules, Robert... /lek działa.
/Nic mi nie jest teraz. /Mogę grać.
/Próba w moim domu we wtorek. /Dzwonię do Daniela. Do widzenia.
Dbrze. Jedziemy. Energicznie.
Nie rozumiem, którą strunę wolę.
Bardzo mi się podoba co zrobiłaś teraz. Powinnaś trzymać się tego.
Myślę, że powinna robić, co chce.
- Kontynuujmy. - Tak.
Kontynuujmy. Kontynuujmy.
Proszę, Robert.
Co jest grane?
Powiedzcie.
Mamy koncert w czwartek.
Myślę, że byłoby najlepiej, jeśli sprawy osobiste zaczekają.
Boże, myślę, że najlepiej będzie, jak po prostu zamkniesz mordę.
Umiesz kontrolować siebie, Robert?
Masz coś przeciwko?
Możesz kontrolować siebie, Daniel.
Nie mogłeś znaleźć kogoś innego do spania z moją córką?
Co?
Co? Co zrobiłeś?
Alex i ja jesteśmy zaręczeni.
Taka jest prawda, Robert.
Spałeś z nią?
Jesteśmy zakochani.
Nie chciałem by się stało, co się stało. To jest prawda, Robert.
Siadaj!
Stop! Nie róbcie tego Nie w moim domu, proszę.
Dość! Wynocha! Przestancie.
- Czujesz się lepiej? - Wyjdź, proszę.
- Ona nie jest twoją własnością. - Ja jestem twoją własnością.
Jestem twoją własnością. Wszyscy jesteśmy twoją pieprzoną własnością!
Twoje życie jest do bani!
Po raz pierwszy od wielu lat, kocham kogoś, i wiesz co?
- Tym razem nie zamierzam z tego zrezygnować. - Przestań, Daniel. Przestań.
Mam was dość. Wynocha.
Przepraszam.
Nie masz szacunku dla muzyki.
- Powinnaś mi powiedzieć. - Nazwajem.
- Przepraszam, Robert. Czekaj.
Idę na górę, a kiedy wrócę, ma cie nie być.
Nie idź za mną! Powinnaś mi powiedzieć!
Zapomnijcie o koncercie. Nie ma koncertu. Niczego.
Nie mogę w to uwierzyć.
Kiedy poprosiłeś mnie 25 lat temu... bym pomógł ci stworzyć kwartet,
Zrozumiałem, co to znaczy być o tyle starszy.
Wiedziałem, że pewnego dnia będę musiał ustąpić miejsca.
Nie wyobrażałem sobie że to będzie takie trudne.
I oglądać jak kwartet wyparowuje na moich oczach, to...
To nie jest jak nic. To koszmar.
To koszmar też dla mnie.
Musisz zakończyć ten związek teraz.
Cokolwiek myślisz, że jest
cokolwiek myślisz że robisz... zakończ to.
Nie.
Nie, nie mogęć.
Więc nasza współpraca nie nauczy cię niczego.
Wstydź się.
Jeśli spojrzysz na te zdjęcia w określony sposób,
to tak, jakby się otworzyli.
Możesz wejść i i poznać tych ludzi.
To tutaj oglądali, słuchali.
Miriam poczuła, że jeden może wymieniać myśli z nimi.
Lubiła tego jednego w szczególności.
A co Rembrandt powiedział ci dzisiaj?
"Jestem szefem. Jestem królem malarzy. Jestem świetny i wiem to.
Starzeję się, ale nadal jestem na wysokości mojej mocy. "
Spójrz na wzrok z cienia, jest silny.
Jest trochę głupi, w złotym stroju i wszyscy wiemy to,
ale wciąż jego ciało i umysł nie zdradziły go. Jeszcze nie.
To inspirujące.
Moje własne ciało i umysł to inna historia.
Leki jakie dostałem, nie będą działać bardzo długo.
Z czasem będę się lękał, będę sobie wyobrażać rzeczy,
i po tym będę uzależniony od innych ludzi
będą ubierać mnie, myć.
W tych dniach, myślę o tym, jak tego uniknąć..
- Jestem ciężarem. - Peter, nigdy nie będziesz ciężarem.
Chcę zająć się tobą.
Masz kwartet.
Masz Roberta i Alexandrę, którymi się zajmujesz, dbasz.
Więc proszę, zachowaj kwartet razem.
Uszczęśliw mnie.
OK?
/Urodziłam się w Nowym Jorku, w 1963 roku.
/Moja matka, Françoise Reynaud, grała /w kwartecie smyczkowym Hudson z Peterem.
/Był jej najbliższym przyjacielem.
/I moja matka zmarła, /i kwartet rozwiązał się.
/Zmarła przy moim porodzie.
/Studiowałam z Gilem Bretonen /do 16 lat,
/gdy Piotr załatwił mi studiowanie /w Juilliard, pod stypendium,
/i jak przeniosłam się tu, on i Miriam /zaprosili mnie, bym z nimi zamieszkała.
/Szczęśliwie, że stali się moją rodziną.
/Ale naprawdę, wszystko w moim życiu /co było dobre...
/było wynikiem ich niesamowitej miłości do mnie.
/Stworzyliśmy fugę, /i wtedy poznałam Roberta.
/A potem mieliśmy córkę, dziewczynkę.
/Alexandrę.
/Myślę, że to jest naprawdę /utalentowana rodzina....
/jak jestem pewna, /usłyszycie sami już wkrótce.
/Spędziłam większość lat /podróżując, ale to bardzo wymagające...
Dobrze się czujesz?
Dobrze.
Otwórz.
To dla ciebie.
Tata powiedział, że ten poszedł za 25 kawałków. Nie potrafię tego zaakceptować.
Nie, nie przejmuj się tym.
To należy do znajomego, który jest mi winien przysługę.
Możesz używać go tak długo, jak chcesz.
I zrobiłem to specjalnie dla ciebie.
Spróbuj.
Daniel, mogę z tobą porozmawiać przez chwilę?
Tak. Jasne.
Co?
Jesteś niesamowitą osobą.
Jesteś genialny.
Podziwiam cię i myślę, że...
jesteś marzeniem każdej dziewczyny, która poradzi sobie z takim facetem jak ty.
Nie sądzę, że mogę być taką dziewczyną teraz.
To twoi rodzice, prawda?
- Nie, nie - To twoi rodzice. To twój tata.
To moja decyzja.
Nie pozwól im wejść między nami.
To fuga, Danielu.
To fuga.
To fuga?
Chcesz skończyć to, co mamy z powodu kwartetu, to szaleństwo.
Alex, rozumiem, to szaleństwo.
Nie musi być jeden przeciwko drugiemu.
Tak, ale tak będzie.
Nigdy nie mogłabym przebaczyć sobie tego. Ani ty.
- Nie możesz... - Alex, uspokój się. Ok? Wyluzuj.
Zrelaksuj się, wszystko będzie dobrze.
- Zajmę się tym. - Nie, nie słuchasz.
Będę mieć bardzo poważną rozmowę z twoimi rodzicami.
Jeśli oni nie zaakceptują tego co mamy,
Nie mam interesu bawić się z tymi ludźmi. Rozumiesz?
Utworzymy nowy kwartet.
Nowy. Ty i ja, Alex. Ty i ja.
- Mamy Ninę. - Daniel, to jest to.
Staram się tobą porozmawiać powiedzieć...
że teraz to dla mnie koniec. Koniec.
Wynoś się.
Po prostu... odejdź.
Daniel?
Daniel...
Panie i panowie, muszę przestać.
Moi przyjaciele grają za szybko, nie mogę nadążyć.
To wina Beethovena, nalega na grę...
Opusu 131 attacca, bez przerwy.
Potrzebuję przerwy. Nina Lee.
Wspaniała wiolonczelistka...
przyjaciółka Fugi...
zastąpi mnie do końca dzisiejszego programu,
i miejmy nadzieję że na znacznie dłużej.
Nina, proszę.
To była dla mnie przyjemność grać dla was przez lata...
Razem z Robertem, Danielem, Juliette.
Dziękuję. Dziękuję.
I dla Miriam... Moja żona jest gdzieś tam...
Dziękuję, Tęsknię za tobą, myślę o tobie.
Do zobaczenia.
Siódma część.
Te części są połączone.
Nie można jeździć dzikimi końmi siódmego...
bez przejażdżki podczas szóstego.
Więc z pobłażaniem, panie i panowie, wrócimy za kilka taktów.
Dziękuję.
4 takty?
Dedicada a la profesora Ruth Stein (1947 - 2010)
En memoria de Donald Krim (1945 - 2011) Andre J. Badalamenti (1971 - 2012)